Van rommelmarkten heb ik nooit de charme ingezien. Ja, het is leuk op de antieks road-show waar je ziet hoe gewone mensen een juweeltje tussen al de troep gevonden hebben en het daar laten taxeren. Het gaat uiteraard nooit om de waarde (......) maar om het in het bezit hebben van het voorwerp.

Maar goed, na al een jaar of wat kinderen te hebben met bijkomend speelgoed en de daaruit voort komende inbezitneming van veel kastruimte want:

• zonde om weg te doen het is nog helemaal goed


• ach hij had dit aan toen hij klein was en dat stond hem zo leuk


• wie weet komt er nog een kleintje


• dat was hartstikke duur


• 
  
  ja maar dit heeft hij van ..... gekregen
  
  

In combinatie met een micro-financieele crisis van het huishoudbudget werd de nood geboren om me toch maar eens op een rommelmarkt te begeven. Gelukkig heb ik een zeer ervaren familie wat dat betreft die de kraampjes al hadden gehuurd. Het enige wat ik moest doen is mijn overbodige spullen uitzoeken en het uitstallen op mijn kraam.

Door onervarenheid van mijn kant had ik geen stoeltjes bij me zodat ik op een IKEA box ben gaan zitten. Aangezien mijn gebrek aan handelsgeest  ben ik enorm afgelegd en zijn er veel mensen met mega-koopjes naar huis gegaan. De dag sleepte zich voort en ik begon me steeds viezer te voelen. Er komt een soort vies vet laagje op je huid als je te lang in zo'n omgeving vertoef. Toen we eindelijk mochten opruimen was ik kapot. Er gaat best veel energie in zitten om mensen te woord te staan en hard te praten.

Na een hele dag staan was ik na kraamaftrek 27,50 en wat kastruimte rijker. Nooit meer zou ik het doen.....

Tot het ineens koninginnedag was en er toch nog wel veel spullen waren die ongewenst in mijn huis verbleven. Die dag zag ik er opeens de lol van in. Rond de 40 euro verdient, troep kwijt waar andere mensen heel blij mee zijn en de gewenste kastruimte.

Met de dierenarts zullen de meeste dierenbezitters een haat/liefde verhouding hebben. Vooral omdat veel artsen tegenwoordig uitgaan van hun eigen portemonee ipv.  het welzijn van het dier of de financíële situatie van hun klanten.

Vorig jaar lag mijn kat zwaar gewond in de tuin van de buurman. Aangezien het erg vroeg was en mijn eigen arts pas 's middags dienst heeft ben ik naar dierenartsen praktijk Brandersstad (???) in Schiedam gegaan omdat ik daar snel terecht kon.

Daar aangekomen was haar temperatuur zo laag dat deze niet te meten was. Ze had een scheurtje in haar middenrif en had veel pijn. Ik heb herhaaldelijk aangegeven dat als er niets meer aan te doen was ik het de beste optie vond om haar in te laten slapen. De arts stond erop om haar aan de vloeistof voor de uitdroging, antibiotica en pijnstilling te zetten en ze moest blijven om op temperatuur te komen. Er moesten natuurlijk ook de nodige foto's gemaakt worden.

Die avond kon ik haar mee naar huis nemen met de boodschap dat haar toestand nog erg kritiek was en we maar moesten zien hoe ze de nacht doorkwam. Haar temperatuur was krap 35 graden.

's Nachts is haar long geklapt en heeft ze liggen schreeuwen van de pijn. Ik heb me nog nooit zo hulpeloos gevoeld....

De volgende dag weer terug naar de dierenarts (omdat de rekening daar nog niet betaald was ben ik gewoon weer terug gegaan naar die arts ipv mijn eigen arts. Stom stom stom) Wéér foto's maken want misschien was de long niet geklapt (zelfs ik als leek kon het blaasbalg effect van het ademhalen horen maar goed) Het röntgenapparaat was bezet dus ik moest mijn kat maar achterlaten en de uitslag per telefoon horen.

We zijn toen naar IKEA gegaan om tijd te doden en ik was het er zo erg niet mee eens dat mijn zus opeens zei dat ik terug moest gaan om te eisen dat ze mijn kat zou laten inslapen. Dat hebben we uiteindelijk dus ook gedaan. Het heeft echt héél veel moeite gekost om mijn eigen kat de rust te geven die ze verdiende. Haar long was, oh wat een verassing, inderdaad geklapt en haar temperatuur nog steeds veel te laag. Ze wilde niet eens opgetild worden omdat ze zo enorm veel pijn had. Uiteindelijk is ze heel snel ingeslapen maar ik voel me tot op de dag van vandaag schuldig omdat ik haar zo lang met pijn heb laten zitten. Ze was meer waard dan dat rot einde dat ze heeft moeten doormaken...

Uiteindelijk was ik honderden euro's lichter en was mijn kat een rotte onwaardige dood gestorven.

Dat zou me dus nooit meer overkomen. Op tweede paasdag vonden we een grote bult op het strottenhoofd van mijn hond. De volgende dinsdag meteen naar mijn eigen arts Commijs. De uitslag is absoluut niet fijn en de weg die we moeten gaan ook niet maar hij is uitermate eerlijk geweest zonder ons valse hoop te geven of onze centjes uit de zak te schudden.

Mijn maatje heeft dus keelkanker en zal steeds meer moeite hebben met ademhalen. Als het te erg word moet ik de moeilijke beslissing nemen om hem in te laten slapen. Nu ik zekerheid heb vind ik het zo moeilijk om neutraal naar hem te kijken. Als hij zich druk maakt heeft hij al een raspende ademhaling. Ik heb zelf geprobeert zo te ademen en het is erg benauwd. Ik hoop zo erg dat we nog een tijdje samen hebben maar ik ben bang dat het een heel erg beperkte tijd is.